INTERWENCJA WOBEC OSOBY UZALEŻNIONEJ /szkodliwie pijącej

Sesja interwencji jest obiektywnym, rzeczowym i życzliwym zobrazowaniem faktów przedstawiających rzeczywistość, z którą osoba uzależniona nie ma kontaktu. Podstawowym celem interwencji jest przebicie się przez system iluzji i zaprzeczeń osoby uzależnionej. Interwencja, jeżeli jest dobrze przygotowana, w 90 przypadkach na 100 kończy się sukcesem, czyli podjęciem leczenia.

Etap pierwszy - zebranie zespołu interwencyjnego:

Ważne jest, aby nie działać w pojedynkę, gdyż argumenty jednej osoby mają niewielką moc przekonywania. Optymalna liczba osób to 3-5

1. Stwórz listę osób znaczących, które otaczają alkoholika (współmałżonek, szef, rodzic, dziecko, przyjaciel, współpracownik, duchowny)
2. Dobierz zespół interwencyjny. Dobrze by było, żeby była w nim również co najmniej 1 osoba spoza rodziny uzależnionego. Postaraj się też o to, żeby zespół miał jak najwięcej wiadomości o chorobie alkoholowej. Uwaga na osoby udręczone i psychicznie poranione - procedura nieosądzającej interwencji może być dla nich zbyt trudna i spotkanie może przerodzić się w nagonkę.

Etap drugi - zbierzcie dane:

1. Niech każdy przygotuje pisemną listę konkretnych incydentów i stanów związanych z piciem lub zażywaniem leków. Lista powinna być sformułowana w drugiej osobie liczby pojedynczej, np. „W ubiegły czwartek miałeś odebrać dziecko z przedszkola. Nie odebrałeś, bo byłeś pijany". Lepiej nie stosować uogólnień typu „pijesz za dużo", „nie ma cię ciągle" itp. Im więcej konkretów, tym lepiej! Dobre są też dowody w rodzaju kaset audio lub video z zapisem zachowania osoby uzależnionej.
2. Poszukajcie możliwości leczenia. Najlepiej, żebyście byli wstępnie umówieni w jakiejś placówce lecznictwa odwykowego w ten sposób, że odwieziecie tam swojego podopiecznego natychmiast po wyrażeniu przez niego zgody.

Etap trzeci - zróbcie próbę interwencji:

Wybierzcie osobę prowadzącą.

1. Przejrzyjcie wszystkie przygotowane punkty - chodzi o uniknięcie powtórek i zaskoczenia uczestników interwencji.
2. Ustalcie kolejność wystąpień.
3. Ustalcie reakcje na zachowania osoby uzależnionej, np. „Jeżeli nic się nie zmieni, jeżeli nie zaczniesz się leczyć, to musisz odejść. Nie chcę tak żyć". Nie mogą to być czcze pogróżki - osoby mówiące coś takiego muszą być naprawdę gotowe do zrealizowania swych zapowiedzi.
4. Przeprowadźcie próbę generalną. Musi się ona zacząć od wstępu ustalającego relacje w czasie interwencji: „X (imię), jesteśmy tutaj, bo troszczymy się o ciebie i chcemy ci pomóc. To może być trudne i dla nas, i dla ciebie. Prosimy, żebyś dał nam możliwość powiedzenia tego, co chcemy ci powiedzieć i żebyś obiecał tego wysłuchać, chociaż może to być dla ciebie trudne." Niech ktoś odgrywa rolę osoby uzależnionej i stara się odegrać możliwe negatywne reakcje ofiary nałogu, tak, żebyście mogli przetrenować sposób zachowania w różnych wariantach.

Etap czwarty - dopracujcie szczegóły

1. Gdzie, kiedy (dobry czas to krótko po pijaństwie - wtedy uzależniony ma poczucie winy i łatwiej go nakłonić do leczenia), kto będzie odpowiedzialny za zwołanie zespołu interwencyjnego, kto organizuje odwiezienie uzależnionego do ośrodka terapii uzależnień itp.
2. Jeśli interwencja się nie uda:

Spróbujcie jeszcze kolejny(e) raz(y). Efekty interwencji kumulują się, co zwiększa prawdopodobieństwo sukcesu za każdym następnym razem.

Nawet jeśli osoba uzależniona nie zacznie trzeźwieć, w zespole interwencyjnym zawiązuje się więź i jego członkowie dalej udzielają sobie wsparcia. Osoba uzależniona, nawet, jeśli pije dalej, po dobrze przeprowadzonej interwencji raz na zawsze traci komfort picia.

Na podstawie książki Vernona E. Johnsona „Interwencja: jak pomóc komuś, kto nie chce pomocy"