WSPÓŁUZALEŻNIENIE

Czym jest współuzależnienie?

Może właściwiej na początek wyjaśnić czym współuzależnienie nie jest. Współuzależnienie na pewno nie jest chorobą - jest to sposób przystosowania się do długotrwałej sytuacji problemowej, jaką jest niewątpliwie nadużywanie alkoholu przez jednego z członków rodziny. Jest to sposób adaptacji do życia w destrukcji, którą wprowadza zachowanie osoby uzależnionej nie tylko od środków psychoaktywnych ale również od zachowań ( w tym patologiczny hazard).

Nadużywanie alkoholu przez jednego z członków rodziny narusza porządek funkcjonowania całego systemu rodzinnego, jest przyczyną cierpienia dorosłych i dzieci. Narastanie problemu alkoholowego skłania niepijących członków rodziny do szukania sposobów pozwalających im przetrwać w sytuacji notorycznego stresu, braku poczucia bezpieczeństwa i stabilizacji, niemożności zaspokojenia elementarnych potrzeb psychologicznych, a czasami również biologicznych. Osoba pijąca z biegiem czasu coraz silniej koncentruje się na alkoholu, wycofuje się z pełnienia ról życiowych, a czasem nawet interesować się swoimi bliskimi. W końcu sama zaczyna wymagać opieki i obsługi.

Życie w długotrwałym stresie spowodowanym piciem osoby bliskiej i brak skuteczności własnych działań nakierowanych na rozwiązanie problemu picia powodują poważne konsekwencje psychologiczne takie jak:

• chaos emocjonalny,
• huśtawka nastrojów,
• stany lękowe i depresyjne,
• nerwice,
• brak poczucia sensu i celu,
• zakłócenie wzorców normy i zdrowia,
• nierealistyczne oczekiwania,
• pustkę duchową i brak nadziei,
• samotność,
• poczucie niemożności rozstania się,
• czasami nadużywanie substancji psychoaktywnych (zwłaszcza leków nasennych i uspokajających)
• trudności w rozpoznawaniu własnych potrzeb, w realizacji własnych pragnień, ambicji i celów
• wyraźnie odczuwane obniżenie jakości życia.

Osoba współuzależniona:

• Przejawia silną koncentrację myśli, uczuć i zachowań na zachowaniach alkoholowych osoby pijącej,
• Szuka coraz to nowych usprawiedliwień dla picia (np. „gdyby nie kłopoty z pracą”) i zaprzeczania problemowi („pije tak jak inni”),
• Ukrywa problem picia przed otoczeniem,
• Przejmuje kontrolę nad piciem osoby bliskiej ograniczając sytuacje alkoholowe poprzez m.in.: wylewanie alkoholu, odmierzanie ilości, kupowanie alkoholu, aby partner  nie wychodził z domu,
• Przejmuje odpowiedzialność za zachowania pijącego partnera, łagodzi konsekwencje picia: kłamiąc, płacąc długi, tłumacząc nieobecności w pracy, dbając o higienę pijącego i jego wizerunek,
• Przejmuje za osobę pijącą obowiązki domowe, które ona zaniedbuje.
• Izoluje się od osób spoza rodziny,
• Zaniedbuje własne potrzeby na rzecz potrzeb męża. 

Współuzależnienie diagnozuje się wyłącznie u osób dorosłych, które w sposób formalny mogą wybrać inną drogę poradzenia sobie z problemem picia partnera.

mgr Edyta Dragun

Polecana literatura:

• "Koniec współuzależnienia" M. Beattie wyd. Media Rodzina
• "Małżeństwo na lodzie" J.G.Woititz wyd. Akuracik
• "Poza kontrolą" W. Sztander wyd. PARPA
• "Poczucie własnej wartości. Jak pokochać siebie"  S.Wegscheider - Cruse wyd. GWP
• "Możesz uzdrowić swoje życie" Louise L. Hay wyd. Medium